Een valse start voor een luie dag
Na dagenlang voor dag en dauw op pad te zijn, had ik vandaag dolgraag uitgeslapen. Maar nee, het ontbijt in hotel St. Joris eindigt om 10.30 uur en om 11.00 uur moeten we eruit. Dus hup: ontbijten, koffers inpakken en op weg. De rit naar Rotterdam gaat langs me heen; ik word pas echt wakker bij de Maasvlakte.

Eerst nog even thuis langs om de buit van wekenlange kilometers te lossen. Het lijkt wel een verhuizing van een compleet elftal én hun fans: zes paar wandelschoenen, zakken vol lege flesjes, een koffer groot genoeg voor een kleine giraffe, en tassen waarvan de inhoud mijzelf ook een raadsel is. Ik baan me letterlijk een weg naar de voordeur.

Warm welkom op de Kop van Zuid
Bij Hotel New York wacht een warme ontvangst. Bekenden, onbekenden;  handen worden geschud, blikken uitgewisseld, woorden van dank gedeeld. Ondanks mijn vermoeidheid zie ik dat er flink wat mensen zijn gekomen. Orlando Karam, wijkmanager van het gebied, opent de ceremonie en zet mij in het zonnetje. Stichting Dames van Nu overhandigt me een prachtige glazen award en een certificaat van erkenning.

Een bordesfoto kan natuurlijk niet ontbreken. De fotograaf heeft er een hele klus aan om iedereen én het bordes in één shot te krijgen. Dan breekt het feest los: de BLB Brassband zet in, trommels dreunen, trompetten schallen over de Kop van Zuid. De menigte komt in beweging, en op deze ritmes is stijfjes lopen geen optie meer.

Vroeg vertrek
Om half vier gaat mijn vertrouwde wekker. Dit is het: mijn laatste etappe naar Middelburg. Alles wat ik nu doe, doe ik voor de laatste keer. Een opluchting, besef ik. Precies om half vijf klopt Kees op de deur en overhandigt me een rijk ingepakt ontbijt. Gehaast prop ik het in de zakken van mijn wandelbroek.

Dan een tegenvaller: mijn verlichting zit nog in Ron zijn auto, enkele dorpen verderop. Het wordt dus mijn telefoonlamp; onhandig, want die gebruik ik ook voor mijn route, en de batterij heeft zijn langste tijd gehad. Ik bestudeer de eerste meters van de route zodat ik niet telkens in het donker hoef te stoppen. Links van me gloort vaag de hoge dijk, verder is het pikzwart. Splitsing? Licht uit, route opzoeken, licht aan. Zo worstel ik Krabbendijke uit, de lange Zeeuwse polderwegen op.

Ondanks dat het maandag is, is er geen kip op straat. Waar is dat vroege boerenleven gebleven?

Omroep Zeeland – radio
Om zeven uur belt Omroep Zeeland voor een interview. Acht minuten vertel ik over mijn tocht, mijn doel, hoe ik me voel en hoe mooi Zeeland is. Voor negen uur willen ze nog een keer bellen, natuurlijk mag dat. Hoe meer aandacht, hoe beter. Was Surinaamse media maar ook zo betrokken…

Enkele buitjes dwingen me in mijn regenjack. Mijn benen voelen zwaar, maar ik zet mijn verstand op nul. Linkerbeen, rechterbeen, herhalen. Ron voorziet me intussen van water en snacks.

Omroep Zeeland – tv
Het tweede radio-interview trekt ook de tv-ploeg aan. Ik deel mijn locatie en dan… barst de hemel open. Ron, die een stuk zou meelopen, sprint terug naar de auto voor mijn regenkleding. Drie minuten in de stromende regen voelen als een uur. Met jas, poncho en paraplu zet ik door.

Plots is de zon terug. Omroep Zeeland arriveert en filmt me van alle kanten. Even voelt het alsof ik over de rode loper loop — alleen zonder smoking. Het interview gaat vlot, maar kost wel een half uur vertraging. Ach, voor zo’n kans heb ik dat er graag voor over.

Onderweg nemen we in Lewedorp nog tijd voor een kop koffie en een (goede) cappuccino, die ons werden aangeboden door café “De Goede Verwachting”.

In het aardedonker staat er bij het startpunt een ronkende auto. Daarin moet Jenny zitten, mijn gezelschap voor deze etappe. Kort voordat ik uitstap zeg ik tegen Ron dat ik niet op haar ga wachten, en dat ik zeker geen hoger tempo ga lopen als ze te snel gaat. Jenny blijkt te zijn gebracht door háár man Ron. Twee Ronnen dus. Haar Ron wenst me succes met Jenny, niet meteen een geruststellende start.

Met de lichtbundel van mijn koplamp banen we ons een weg langs het Albertkanaal. Na een paar kilometer kijk ik, per ongeluk, in de richting van Jenny. In het donker is dat eigenlijk not done, maar ik wilde toch weten wie er naast me liep. Jenny blijkt de exotische uitvoering van Ine te zijn… dat wordt nog wat tot Krabbendijke. Ik besluit haar de rest van de tocht maar niet meer aan te kijken.

We lachen veel onderweg. Jenny of “Jeenie”, zoals ik haar ga noemen omdat ze mijn naam telkens als “Steevan” uitspreekt,  werkt als leidinggevende bij de douane. Ze kwam bij deze tocht terecht nadat ze tijdens de Vierdaagse van Nijmegen een krantenartikel over mij en de “Loop voor Hoop” las. Dat artikel heb ik zelf trouwens nooit gezien.

In Kapelle belanden we bij Bakkerij Patisserie & Degustatie. Een paradijs van gebak, brood en gratis koffie. “Degustatie” blijkt te betekenen dat je er hoogwaardige dingen kunt proeven, wel op reservering. Buiten raken we in gesprek met een dame die ons vervolgens een pitch over het geloof en Jehovah’s Getuigen geeft. Ik overtuig haar om ook even naar ikloopvoorhoop.nl te gaan.

Ons tempo zakt naar 4,5 km/u, maar dat vind ik prima; deze tocht is ook om dingen te zien, te beleven en te praten.

Het is aardedonker als ik om 4.30 uur vertrek vanuit Meerhout. Gelukkig had ik m’n koplamp meegenomen, want zonder was het echt niet te doen. De mist hangt laag over het grindpad waar ik op loop, en op dat uur kom je werkelijk niemand tegen. De enige troost is de geur van dennenbomen – heerlijk fris. Zo begint mijn tocht door de bossen.

Na een paar uur verandert het landschap en bereik ik het Albertkanaal. Wat ik toen nog niet wist, is dat dit kanaal de rest van mijn dag zou bepalen. Het uitzicht: water, sluizen, schepen – indrukwekkend, maar eindeloos. Vooral het sluizencomplex bij Olen, met een hoogteverschil van zo’n 8 meter, is indrukwekkend om te zien.

Aangetrokken en gefascineerd door deze megaconstructies blijf ik hier nog minuten lang rond hangen waarbij onder mij de vrachtschepen statig de sluis in glijden voor een lift naar een ander water niveau. 

Ontmoeting met Arnold Vanderlyde

Aangekomen bij het plaatsje Herentals, gelegen aan het kanaal, word ik aangenaam verrast door Arnold Vanderlyde. Samen met zijn dochter stond hij mij op te wachten, wat een super verrassing. Arnold, voormalige boxer en 3-voudig winnaar van Olympisch brons, liep enkele meters met mij mee en hield toen stand om mij een echte “Fighting Spirit Peptalk” te geven. Daarbij sprak hij zijn bewondering uit voor mijn moet en doorzettingsvermogen. Hij eindigde zijn woorden met “je bent een kanjer!”

Het pad langs het kanaal is verboden voor auto’s, dus Ron moet creatieve manieren vinden om me onderweg te bereiken. En dan is er nog de wind. Die westenwind blaast precies recht in mijn gezicht, de hele dag. Het werd een gevecht. Tegen de vermoeidheid, tegen de pijn in mijn benen, tegen een slaaptekort… maar vooral tegen die tegenwind. Het voelde alsof ik geen meter vooruitkwam.

Een Fata Morgana?

En dan vraag ik mij ineens af of ik lopend aan het ijlen ben of dat ik te maken heb met het Fata Morgana effect waarbij ik dingen zie die niet mogelijk zijn, ik hou het maar op ’t laatste. Het kan onmogelijk zijn dat ik langs dit saaie kaneel ineens een exotische Hawaii beach in de verte zie. Naar mate ik nader knipper ik nog maar eens met de ogen en nog steeds zie ik het beeld van een exotische Hawaii beach, althans dat is mijn verlangen op dit moment. Als mijn vizier nu echt scherp gesteld is wordt mijn droom bewaarheid, nou ja bewaarheid… Ze hebben hier langs het kanaal in België echt hun best gedaan om een exotisch uitziend rustpunt te creëren. Als je nog nooit naar de tropen bent geweest zou je jezelf ook echt in de tropen voelen. Door mijn vermoeidheid geef ik me over en doe alsof ik nog nooit in de tropen geweest ben. Een colaatje, waarbij ik de rum erin fantaseer, geeft mij de broodnodige rust en ontspanning om straks weer vol goede moet door te gaan.

Om 6.00 uur vanochtend ben ik vertrokken uit Genk, op weg naar Meerhout. Het begin was even doorbijten: mijn spieren voelden de eerste twee uur nog stijf aan. Gelukkig had het hotel voor ons een goed ontbijt en lunchpakket verzorgd. Mijn ontbijt? Een stokbrood van bijna een halve meter, rijkelijk belegd met ham, tomaat, sla en saus. Daar kon ik wel even op vooruit.

Onderweg kwam ik Ron geregeld tegen; hij liep ook delen van de route mee. In Beringen stond Paul ons op te wachten met een fijne verrassing: een lunch bij café The Corner. Voor het eerst in mijn leven at ik daar een tosti met een spiegelei erbovenop. Verrassend lekker!

Na de lunch begon het wat te regenen, maar met mijn regenjack aan was dat geen probleem. Even later klaarde het gelukkig weer op.

Tijdens de route belde mijn dochter. Of ik mijn kleinzoon even kon geruststellen. Natuurlijk! Voor mij is dat kinderspel: ik leid hem gewoon af met verhalen en vragen. Hij wilde dat ik meteen naar hem toe kwam. Volgens hem is dat eenvoudig; gewoon met de bus of trein. Tja, zo simpel is het helaas niet als je midden in België loopt. Nog even wachten, jongen!

Mijn benen en voeten protesteerden steeds harder, maar opgeven is geen optie. Niet veel later staat Ron  mij in de verte op te wachten en loopt hij een stukje met mij mee. Ik vermoed dat hij door mijn lage wandeltempo merkt dat het bij mij aan alle kanten kraakt. Hij bevestigd mijn gevoel door kort daarop te vragen hoe het met mij gaat waarop ik hem antwoord dat ik kapot ben. Ron oppert dat als het niet meer gaat ik gewoon kan stoppen. Hierna volgt een lange stilte behalve in mijn hoofd. In gedachte antwoord ik hem dat stoppen bij mij geen optie is waarna ook mijn gedachte in stilte verzanden.

Een vroege start en een wissel van de wacht
Om 6.00 uur vertrok ik vanuit Geleen voor een nieuwe etappe. Vandaag nam ik afscheid van mijn trouwe begeleider Stefan, die mij de afgelopen periode ondersteunde. Ron neemt vanaf nu het stokje van hem over. Voor de eerste kilometers liepen Ron en Erna met mij mee richting Maastricht.

Warm welkom in Maastricht
De wandeling verliep soepel en we kwamen ruim op tijd aan in Maastricht. Daar werden we hartelijk ontvangen door loco-burgemeester Jeroen Hoenderkamp. Hij zette zijn handtekening in mijn wandelpaspoort en nodigde ons uit voor koffie met vlaai; een heerlijk Limburgs gebaar dat we dankbaar aannamen.

Nieuwe gezichten en oude bekenden
In Maastricht sloot Marisca zich aan, met een leuke verrassing: een zakje bananenchips! Ze had in eerste instantie het plan om tot Lanaken mee te lopen, maar liep uiteindelijk zelfs helemaal mee tot Genk.
Onderweg kregen we bericht dat er in Lanaken een lunch zou worden aangeboden. Helaas bleek de locatie tien kilometer buiten de plaats Lanaken te liggen, logistiek onhandig, dus we besloten die over te slaan.

Tot mijn verrassing kwam ik in Lanaken ook Yvonne tegen, een oude bekende van het CIOS. Ik had haar al jaren niet gezien. Ze had een envelopje met persoonlijke steun bij zich en liep een stukje mee, voordat ze weer naar haar werk moest.

Na een heerlijke nacht slaap begon deze wandeldag rustig en ontspannen. Geen vroege start vandaag, maar pas om 7.30 uur vertrok ik richting Geleen. En ik hoefde het eerste stuk niet alleen te lopen; Jacquelien en Paul sloten aan tot Susteren. Zij stelden een mooie alternatieve route voor, maar bij deze tocht hou ik het liever simpel: recht toe, recht aan.

Een onverwachte reünie in Echt
In Echt wachtte de eerste verrassing. Op een bankje zwaaiden twee mensen enthousiast naar ons. In eerste instantie herkende ik ze niet, maar het bleken Wil en José te zijn, oud-klasgenoten van het CIOS! We hebben samen een kop koffie gedronken en bijgepraat, en alsof dat nog niet leuk genoeg was, besloten ze spontaan met ons mee te lopen. Zo groeide ons groepje naar vijf personen!

Vanmorgen ben ik al vroeg vertrokken: om 5.15 uur stond ik klaar. Het Sandton Hotel in Eindhoven had voor vertrek een heerlijk ontbijtje voor me ingepakt: warme croissantjes, chocoladebolletjes, een gebakken én een gekookt eitje; ik heb er echt van genoten.

De route naar Grathem liep dwars door de bossen. Prachtige natuur, dat zeker, maar de paden waren allesbehalve makkelijk begaanbaar: hobbelig, begroeid, modderig, en het leek alsof er geen einde aan kwam. Google had me een route gestuurd waar ik duidelijk niet hoorde te lopen, ik kwam letterlijk niemand tegen.

Na een warme ontvangst en een fijne rustdag in Hotel Haverkist was het vandaag tijd om weer op pad te gaan. Met Den Bosch achter me liet ik het gezellige centrum en de gastvrijheid achter me, maar niet zonder de belofte dat ik zeker nog eens terugkom.

De route voerde me via Boxtel richting Best, waar ik onderweg werd opgewacht door Wilma Tax. Zij liep een stuk met me mee en had een heerlijke verrassing bij zich: een broodje Paramaribo, met kerriekip. Dat klonk heerlijk, maar het opeten moest nog even wachten… want al snel werden we overvallen door een flinke regenbui. Mijn schoenen waren binnen no-time doorweekt.

Gisteravond was ik volledig uitgeteld. Ik ben als een blok in slaap gevallen. Toch werd ik vanochtend al om vier uur wakker, dat wandelaarsritme zit blijkbaar diep in mijn systeem. Gelukkig kon ik weer even indommelen tot een uur of zeven.

Na een heerlijk ontbijt om tien uur ben ik gewoon weer terug mijn bed in gegaan. Mijn lichaam schreeuwde om rust, en dat heb ik het gegeven. Pas rond één uur werd ik weer echt wakker. Er is in Den Bosch van alles te beleven; zo zag ik dat er zelfs een stadswandeling is maar vandaag even niet voor mij. Ook de indrukwekkende kathedraal bewaar ik voor een volgende keer.

Wel heb ik een mooi moment gehad met Axel van Hotel Haverkist, die me ontzettend gastvrij heeft ontvangen. Uiteraard hebben we samen nog even op de foto gestaan.

Deze rustdag was echt precies wat ik nodig had: een dag vol slaap, ontspanning en herstel. We hebben vroeg gegeten en ik ben opnieuw vroeg onder de wol gekropen.